शनिवारिय कविता, कापीबिनाको अक्षर
उसको बालापन होटलको धुवाँमा पोलिएको रोटी हो, जहाँ सपनाहरू भाँडा माझ्ने पानीसँगै बगिरहन्छन्। ऊ बिहान सूर्य होइन, मालिकको हप्की सुनेर उठ्छ, र रात ताराहरू होइन, थाकेका परेलीहरू गनेर सुत्छ। उसका साना हातहरूमा कलम फुल्नुपर्ने थियो, तर त्यहाँ त चर्किएका घाउहरू उम्रिएका छन्। विद्यालयले सोध्छ— “गृहकार्य कहाँ छ?“ उसले चुपचाप आफ्ना खाली हात देखाउँछ, किनकि उसका […]
